Alle data op een rijtje

 Wat is snel en wat is langzaam? Oordeel zelf... Het adoptieproces wordt vaak gezien als een langdurig en ingrijpend proces. Maar als je van tevoren rekening houdt met deze lengte van het proces, kan het soms ook onverwachts sneller gaan. Tot nu toe verging het ons best goed en snel. Het einde is in zicht... en het begin van een heel nieuw leven...maar hoe lang nog? Dat weet alleen God. We hopen snel. Maandag weten we hopelijk al ietsie meer, want dan hebben we ons intakegesprek bij Wereldkinderen. Er gaat heel wat door ons heen nu we ons daar op voorbereiden. Wat een beslissingen, wat een kansen, wat een verdrietige omstandigheden ook van kinderen... Tegelijk komt de adoptie van een ander kindje in de familie ook steeds dichterbij. We leven met elkaar mee en delen onze spanning, vragen, informatie en verwachtingen. Maar hier zoals beloofd de data: (het is handig om onderaf te beginnen met lezen)
 
2012

Januari 2012
Weer positieve berichten voor ons uit het land, maar voor de kinderen die het aangaat is het misschien niet zo leuk dat er zo hard voor ze gezocht moet worden. Er gaat veel door ons heen. We zullen straks concretere beslissingen moeten nemen. Het is een soort fuik waarin je zit, het wordt steeds concreter, steeds duidelijker, het komt steeds dichterbij. Nu roept een fuik misschien wat negatieve associaties op, maar dat bedoelen we er niet mee. Het is het idee dat het steeds meer toespitst. We hebben het daadwerkelijke adopteren heel lang wat ver van ons gehouden, ons verlangen niet zo dichtbij laten komen, maar nu er echt zicht is op ...is het ook wel een beetje eng. En tegelijk wonderbaarlijk mooi. Gek kan een mens in elkaar zitten : ) In ieder geval hebben we maandag 9 januari een afspraak voor de intake bij Wereldkinderen.


2011

December 2011
We vullen ons digitale intakeformulier in, moeten een foto van onszelf voor ons huis inleveren en tekenen de overeenkomst met Wereldkinderen. Vanuit het land waar wij belangstelling voor hebben, komen goede berichten. We hopen snel bij Wereldkinderen (WK) te worden uitgenodigd voor een persoonlijke intake. Ik (Annemieke) wordt al een beetje ongeduldig en bel met WK om na te gaan wat de verwachting is. Er wordt mij verteld dat er goede kans is dat we de pre-wachtlijst mogen overslaan en dat onze papieren al met zo;n 4-5 maanden in het land kunnen liggen. We zijn helemaal opgetogen, sturen een mail naar familie en laten dankzegging doen in onze kerk. Daar leeft nu iedereen heel erg met ons mee, ook met het gelukwensen rondom Nieuwjaar. We ervaren dat als heel fijn.
We starten voorzichtig met het kinderkamertje.

Oktober/ November 2011

De Raad heeft ons goedgekeurd en ons een beginseltoestemming gegeven om een kindje te mogen adopteren. Onze wensen en mogelijkheden zijn ook opgenomen in het rapport. We zijn blij met het rapport en herkennen onszelf er in. Het wordt doorgestuurd naar de vergunninghouder Wereldkinderen.

Oktober 2011
We bezoeken nog een extra voorlichting van Wereldkinderen.
We hebben een terugkomdag met de mensen van de adoptiecursus. 

8 augustus 2011
Start van het gezinsonderzoek door de Raad van de Kinderbescherming. 1 Bezoek thuis en de rest in Rotterdam.

1 augustus 2011
De Kinderbescherming belt om een afspraak te maken voor het 1e gesprek.

Juli 2011
Medische keuring. Dit is binnen 30 min. gebeurd.

14 februari t/m mei 2011
(Verplichte) adoptiecursus in Utrecht.

30 januari 2011 
We ontvangen een brief dat we een 'cursusseizoen' eerder mogen starten. Opgetogen zijn we! Dit betekent dat alles wat eerder komt, ook de rest van de procedure.

2010

1 december 2010 
Uitnodiging om in mei 2011 aan de verplichte adoptiecursus deel te nemen. De leukste rekening die we ooit hebben mogen overmaken. We hebben hier met smart op gewacht en we zijn blij dat we nu ergens naar toe kunnen leven.

Maart-december 2010
Een lastige periode van schijnbaar nutteloos wachten breekt aan. geen datum op het oog wanneer je op cursus mag, alles ligt stil. Je weet dat het nog heel lang duurt maar je wilt zo graag een kindje. Tot nu (jan 2012) toe de meest lastige tijd.

13 maart 2010
Ons BKA-nummer komt via de post bij ons binnen.

Maart 2010
Aanvraag van het BKA-nummer (Buitenlandse Kind ter Adoptie). Het proces begint officieel.

2008-2010

Het verlangen naar een kindje om voor te zorgen groeit. Kinderen zijn een zegen van God, maar op welke manier ze aan je toevertrouwd worden is niet altijd hetzelfde. Voor ons was het tot nu toe niet op een natuurlijke manier en medische methoden die wij ethisch niet verantwoord vinden wilden we niet gebruiken. We leven in een gebroken wereld en er zijn veel kinderen die niet een gezin hebben om in op te groeien. Ons verlangen ging steeds meer uit naar adoptie. Ook konden we het hele proces van dichtbij in de familie volgen en mochten we een geadopteerd neefje in de familie verwelkomen. Dit bevestigde ons verlangen alleen maar. Steeds meer ging daarbij ook de aandacht uit naar het kindje zelf en de mogelijkheden die een kindje al dan niet in het land van herkomst heeft. Special Needs werden overdacht en besproken. We werden vanaf deze periode steeds meer door God voorbereid op ons toekomstige vader- en moederschap.