Wat wachten op de tram met adoptie te maken heeft...

Vanochtend moest ik weer wachten op tram 17 op een koud en regenachtig perron voor Den Haag Centraal. Het mededelingenbord was uitgevallen en ik wist dus niet of de tram er met één minuut of met zeventien minuten zou zijn. En opeens duurde het wachten voor mijn gevoel veel langer dan als het bord perfect aangeeft van te voren hoe lang het nog duurt. Normaal telt het bord nog netjes af ook: nog 10, 9,8, 7 minuten enz. Nu ik elke 20 seconden naar links moest kijken of íe er al aankwam, duurde het toch echt langer, zo leek het. Ik wacht liever 15 minuten met wachtbord dan 10 minuten zonder. Ook dacht ik een paar keer ' daar komt íe' en dan was het een tram voor andere mensen, een andere lijn...

En opeens moest ik denken aan het wachten op ons voorstel van een adoptiekindje. Als je van tevoren weet hoe lang het duurt dan is wachten veel gemakkelijker. Maar nu je het niet weet en je er continu bewust van bent dat het elk moment kan, maar dat het ook nog net zo goed een tijd kan duren, maakt het dat het voor je gevoel langer duurt. En soms komt er eerst een lijn voor iemand anders...

En juist net kijk ik op facebook en zie ik dat mensen uit de cursusgroep een voorstel hebben gekregen. Wat ongelovelijk snel is dat gegaan voor hun. Wat fijn! Ik ben echt oprecht blij voor deze warme, gezellige & aardige mensen (haha, dat klinkt wel erg slijmerig positief, maar dat is echt onze indruk : ). Het maakt me er weer even bewust van dat het blijkbaar toch ook heel snel kan opeens. Hoewel ieders omstandigheden en mogelijkheden weer anders zijn natuurlijk.

Nou, dat was even een persoonlijk verhaaltje van mijn kant (Annemieke) over het wachten. Nu schoonzus en zwager 3 maanden aan het wachten zijn, kan ik me alleen maar indenken hoe zenuwachtig wij zullen zijn als de eerste drie maanden wachten voorbij zijn (begin juli). We houden jullie op de hoogte!